mieszkam przy trasie północ – południe
że tu żyć da się wrażenie złudne
para mi w okna bucha za parą
wagony ciągną się jak makaron
lokomotywy i parowozy
mnie wprowadziły w rodzaj narkozy
i gdy się zmierzchem chowam w pościele
mam pod powieką szyn paralele
więdnę samotna przy magistrali
bo tu się samiec żaden nie pali
nie wymagałam ja zalet ducha
niechby spokojnie siedział i słuchał
niechby tam ręka zbłądziła nieco
w końcu kobietą jestem kobiecą
lecz gdy ich zmierzchem kładłam w pościele
ciągle widzieli te paralele
mieszkam przy trasie
lecz nie po drodze
ostatnio rzadko z domu wychodzę, bo
paraliżuje mnie metafora
dwukolorowych gał semafora
............................................
............................................
i gdy się zmierzchem składam w pościele
cholerne paralele
dziś zrozumiałam te gry nieczyste
ty magistrala, a ja magister
ja o świtaniu wyglądam cudnie
ale ty jesteś północ – południe
a nade wszystko niech serce załka
tyś żelazna ja całą z białka
Pan na mnie zesłał olśnienia cud
zamieszkam cicha przy szosie zachód-wschód
